In memoriam: Steven Hartog

ASSEN – Het zonnige weer van afgelopen week maakte abrupt plaats voor een grauwsluier, toen de redactie van onder meer Het Gezinsblad hoorde, dat onze collega Steven Hartog was overleden. Ook voor ons was het een grote schok.

Steven kwam op 1 januari 2000 in vaste dienst bij de toenmalige Hazewinkel Pers, als weekbladredacteur van Het Gezinsblad. Daarvoor werkte hij een groot aantal jaren als freelancer bij vooral de Drentse Courant en de kabelkrant NieuwsTV.

Terugkijkend op onze langdurige samenwerking, valt in ieder geval één karaktertrek op: Steven was soms verschrikkelijk eigenwijs. En juist dát zorgde ervoor dat hij bronnen wist aan te boren, die voor andere collega-journalisten onontgonnen terrein waren. Zijn contacten met diverse politici van de gemeente Assen leverden vele achtergrondverhalen op in Het Gezinsblad, tot grote frustratie van collega-journalisten.

In de beginperiode werden op het voormalige kantoor aan de Overcingellaan in Assen twee huis-aan-huisbladen geredigeerd; Steven deed dat voor Het Gezinsblad en ondergetekende mocht De Koerier maken. We voelden elke dag precies aan op welke manier beide bladen gevuld moesten worden, zonder dat er sprake was van doublures in beide uitgaven. Daar was nauwelijks overleg voor nodig en toch waren we, voor de buitenwereld, elkaars ‘concurrenten.’

Het begeleiden van stagiaires (ja, inderdaad, het waren vooral jongedames) was een kolfje naar de hand van Steven: hij inspireerde hen en wees hen erop hoe het anders moest. Zij waren blij met hem en beloonden dat af en toe met een uitje op een van de Asser terrassen.

Hetzelfde kantoor aan de Overcingellaan leverde trouwens ook nog een gedenkwaardig dieptepunt op. Namens de redactie van de Koerier mocht ik enkele honderden vrijkaarten weggeven, beschikbaar gesteld door Circus Boltini.

In de Koerier had ik al aandacht besteed aan de voorstelling, maar op een goed moment keken we elkaar aan met dezelfde gedachte: ‘Die kaarten raken we nooit kwijt.’ Het was immers nog geen crisis…
Loyaal bood Steven aan om er ook op de kabelkrant nog een berichtje van te maken. Misschien zou het helpen.

We hebben het geweten: het kantoor werd bestormd en de politie moest er zelfs aan te pas komen om een groot aantal bezoekers met zachte drang de deur uit te werken. Het leverde in ieder geval veel publiciteit op door andere media…

Steven had ook altijd een soort zesde zintuig als het ging om de invoering van nieuwe opmaaksystemen. De meeste redacteuren drongen erop aan eerst de schoonheidsfoutjes weg te werken voordat zij er zelf mee aan de slag zouden gaan. Voor Steven was ieder opmaaksysteem steeds opnieuw een uitdaging: ,,Laat mij er maar even mee stoeien”, klonk het meerdere keren uit z’n mond. En het lukte hem altijd weer de techniek naar zijn hand te zetten.

We wisten dat Steven erg ziek was; daarom werkte hij vooral thuis. Vlak voor de TT had ik ’m nog aan de telefoon en hij vertelde doodmoe te zijn; de nieren lieten het steeds meer afweten, gevolgd door een reeks van complicaties. ,,Maar ik wil bezig zijn; ergens anders mee aan de slag, negatieve gedachten wegdrukken; kan ik voor je nog een verhaal over de TT maken?’’ Het was zijn laatste bijdrage…

Ondanks zijn werklust, heel veel doorzettingsvermogen en vooral de wil om door te gaan, overleed Steven op de, veel te jonge, leeftijd van 58 jaar. Vanmiddag was de druk bezochte crematieplechtigheid in De Boskamp, bijgewoond door onder andere vele collega’s die afscheid van hem namen.

Treffend is ook de opmerking van zijn vrouw en kinderen op de rouwkaart, dat Steven ’de wedstrijd heeft verloren’. Voor hem is er echter geen revanche meer en zijn ’supporters’ op onder meer de weekbladredactie van de NDC mediagroep blijven met een rotgevoel achter; de herinneringen aan een vakbekwame, behulpzame, collega zullen echter blijven.

Namens de weekbladredactie:
Geert Wilkens